آن‌سوی بازی: بازنمایی قدرت و اراده در جهانی از پیش‌ساخته   نگاهی تحلیلی به بازی ماهی مرکب (Squid Game) کارگردان و نویسنده: هوانگ دونگ-هیوک (Hwang Dong-hyuk) تهیه‌کننده: نتفلیکس بازی ماهی مرکب (Squid Game) عنوان یک سریال کره‌ای‌ است که در سال ۲۰۲۱ از سوی هوانگ دونگ-هیوک نوشته و کارگردانی شد و با پشتیبانی نتفلیکس تولید و جهانی شد. این عنوان، به نوعی بازی سنتی کره‌ای برای کودکان اشاره دارد که زمین بازی‌اش شبیه بدن یک ماهی مرکب طراحی می‌شود. در فارسی، این سریال با عنوان «بازی مرکب» شناخته می‌شود، هرچند ترجمه‌ی واژه‌به‌واژه‌ی آن «بازی ماهی مرکب» است. آنچه در این سریال به‌ظاهر رخ می‌دهد، سلسله‌ای از بازی‌های کودکانه‌ است؛ اما پشت این سادگی ساختگی، نظمی قرار گرفته که بیرحمی و بی‌عدالتی را با ابزار قانون، بازی و انتخاب، به امری عادی، حتا ضروری، بدل می‌کند. مخاطب نه با واقعیت، بلکه با بازنمایی‌ای از واقعیت مواجه است؛ بازنمایی‌ای که به‌واسطه‌ی واژگان، تصاویر، و الگوهای آشنا، خشونت را پذیرفتنی و مرگ را قابل‌هضم می‌کند. این سریال، در لایه‌های زیرین خود، بیش از آن‌که در مورد بقا باشد، درباره‌ی تصور ما از بقا است؛ درباره‌ی اینکه چگونه مفاهیم، پیش از آن‌که رخدادها را معنا کنند، خود الگویی برای ساخت معنا می‌شوند. در مرکز روایت، واژه‌ای ساده قرار دارد: «بازی». این واژه، در نظام ذهنی بسیاری از ما، حامل معناهایی همچون سرگرمی، آزادی و بی‌ضرر بودن است. به نقل از لیکاف (1980: 454): مفاهیم به ذهن ما ساختار می‌دهند، به آنچه که درک می‌کنیم، چگونگی حرکت ما در جهان و نحوه‌ی ارتباط ما با دیگران. بنابراین، نظام مفهومی ما نقش مرکزی در تعریف واقعیت‌های روزمره‌مان ایفا می‌کند. اگر درست باشد که نظام مفهومی ما تا حد زیادی استعاری است، آنگاه نحوه‌ی تفکر ما، تجربه‌های ما و کارهایی که هر روز انجام می‌دهیم، تا حد زیادی به استعاره بستگی دارد. همین تصویر قالبی، ابزار مشروعیت ساختاری می‌شود که در آن، مرگ دیگر رویدادی شوم نیست، بلکه پیامد طبیعی