شب بیست و دوم

      مي ترسم از ما         كه كنار بزنيم من را

                   بي‌اينكه پرده باشم

                  پشت پرده اما آب می‌شود آفتاب

مي‌ترسم از خودم                   كه كنار رفته باشم

                      وقتي همه خوابند

                       وقتی که مي‌آويزند من را

                   از سنگ‌هایی که ستاره‌‌های منند

—

لیلا صادقی